Afscheid nemen, dat alle contact met je ouders wordt stuk gesneden. Hoort bij gedwongen afscheid nemen. Hoe is dit als je deze afscheid moet nemen? Dit is toch niet menselijk, terwijl het wel als normaal wordt gezien. Wat zeur je als je meegenomen wordt, door vreemde mensen. Hier kan je toch gewoon even snel overheen stappen, want de “hoofdprijs”, staat al klaar voor je. Een rijk leven, je krijgt als het goed is liefde, verzorging en je kan naar school gaan. Je hoeft niet meer te overleven in je eigen thuisland. Ja dit is voor even misschien fijn, maar gedwongen afscheid nemen is voor niemand fijn. Waren er geen andere mogelijkheden in mijn thuisland? Hebben ze naar deze mogelijkheden gekeken, of was het snel een kindje meenemen en veel geld eraan verdienen? Het blijft voor altijd een vraag……
Maakt niet zoveel uit, wat het antwoord is. Het verdriet van afscheid nemen, zal daardoor niet minder worden. Wordt dit wel gezien door de omgeving? Kan iemand deze gedwongen afscheid nemen begrijpen. Misschien niet. Je kan het wel proberen te begrijpen, dit zal een mooi begin zijn. Als we blijven zeggen, je kan mij niet begrijpen, dan komen we ook niet verder. Degene die deze afscheid ook heeft gehad, kan misschien je heel goed begrijpen. Echter er kan een verschil zijn hoe iemand er mee om gaat met zijn persoonlijke gedwongen afscheid nemen. Laten we eventueel de negatieve gedachten omzetten in positieve gedachten, zodat het je verder kan helpen.
Normaal afscheid
Afscheid nemen is niet altijd even makkelijk voor iedereen. Voor sommige kan het een bevrijding zijn, dit is niet voor iedereen zo. Hoe fijn is het, dat je dan op een goede manier afscheid hebt kunnen nemen en niet plotseling. Je weet dat de afscheid gaat komen, of je waarschuwt iemand dat er afscheid gaat komen. Toch kan het pijnlijk zijn, want je gaat een stuk verliezen. Gezien dat je bewust bent bij dit afscheid, kan je er beter mee omgaan. Als dit niet zo gaat, dan kan je moeilijk echt afscheid van degene nemen. Er is niet bewust afscheid genomen.
Alsnog afscheid nemen
Wanneer je als klein kind afscheid hebt moeten nemen, dan is het fijn als iemand je uitlegt, dat je afscheid moet gaan nemen. Bij adoptie is dit niet het geval. Je groeit op en loopt verschillende fases door baby, peuter, kleuter, tiener, volwassene. Wanneer besef je, dat je afscheid hebt moeten nemen. Als kleuter ben je daar niet mee bezig. of toch wel? Ik heb een tekening gemaakt toen ik nog jong was. Deze tekening belandde in een Mens erg je niet doos. Ik speelde heel vaak mens erg je niet met mijn adoptiemoeder. Het was erg gezellig.
Ondertussen was ik een tiener geworden, ik ging weer ‘Mens erg je niet’ spelen, maar dit keer met mijn eerste vriend. We wilde het spel uit de doos halen en toen viel mijn tekening op de grond. Mijn toenmalige vriend pakte de tekening op hij zei: “He dit is de Taj Mahal”. Ik keek verbaasd naar hem, want ik had nog nooit gehoord van de Taj Mahal. Hij zei: “ik heb een boek thuis liggen en daar staat een foto van de Taj Mahal”. Hij liet het boek aan mij zien. Oke ik had een kindertekening gemaakt, maar deze tekening lijkt erg op. Ik had zelfs schaduw in de raampjes getekend. Het was duidelijk te zien.
Relativeren van afscheid nemen
Hoe klein ik ook was, was ik toch bezig met mijn afscheid. Ik was in Nederland gekomen en heb nieuwe ouders gekregen, maar mijn gedachten was toch nog in mijn thuisland. Ik kon mijn afscheid met niemand delen. Ik heb het als kind, een stuk zelf gedaan. Door creatief te zijn, kon ik mijn afscheid een stuk achter mij laten. Was ik verdrietig toen ik de tekening aan het maken was, of was ik blij dat ik dit prachtig monumentaal gebouw heb getekend?
Taj Mahal bleef, sinds het zien van mijn kindertekening heel iets speciaals voor mij. Ik kom uit Bangladesh, een grote kans dat ik eerst in India was en daar vandaan moest vluchten of voor werk van mijn ouders naar Bangladesh. In ieder geval ik heb iets gemaakt, wat bij mijn onbewuste afscheid hoort. Of was het toch bewuste afscheid voor mij?