Als 3 jarig meisje ben ik geadopteerd. Ik kwam in 1975 vanuit Bangladesh naar Nederland. Helaas kan ik me niets herinneren van de tijd dat ik in Bangladesh was. Het enige wat ik erover kan zeggen, is dat ik pijn voel in mij. Deze pijn komt doordat ik afscheid moest nemen van mijn familie, kindertehuis, vriendinnetjes, mijn land en cultuur. Ik kan me wel inleven in hoe het voor mij geweest is, nu ik moeder ben van 3 kinderen. Mijn moeder heeft een zwangerschap van 9 maanden voldragen. Hoe was dit voor haar, wilde ze mij hebben? Ik hoop het wel. Of was ik ontstaan uit een relatie die niet door de omgeving mocht of was ze verkracht? Zoveel vragen, hoe kan ik over de eerste jaren van mijn leven vertellen, als niemand mij hierop antwoord kan geven. Ik wil deze bladzijden van mijn leven, die wel beschreven zijn, dolgraag lezen. Ga ik dan lezen wat ik wil, of is mijn verhaal zo verdrietig dat het beter is dat ik het niet lees. Ik merk dat ik de verwerking van mijn verlies door adoptie niet volledig kan verwerken, doordat ik deze bladzijde niet kan lezen. Ik ben inmiddels 48 jaar en ik wil mijn adoptie compleet gaan verwerken.
Ik ben momenteel een boek aan het lezen over traumaverwerking. Het is goed om te lezen hoe trauma ongeveer werkt. Het zal bij iedereen anders gaan, maar ook een stuk hetzelfde. Ik las dat je een trauma door antidepressiva kan onderdrukken. Ook gaven ze aan dat het onderdrukken niet het beste is. Daar geloof ik ook in. Ik heb mijn trauma moeten leren zien, ik heb geaccepteerd dat ik een trauma hebt meegemaakt en ik ben dat gaan erkennen in plaats van kleiner maken dan dat het is. Ik ben opgevoed met het idee dat iedereen dingen meemaakt, dus wat zeur ik. Een trauma is totaal anders. Het is niet te zien aan iemand, dat hij een trauma heeft meegemaakt. Alles zit opgeslagen in je hoofd en hart. Als ik naar mezelf kijk, dan zit mijn trauma meer in mijn hoofd. Zeker voor wel 95%. Daardoor voel ik geen harmonie in mij. Ik weet dat ik meer terug naar mijn hart moet gaan, om beter te gaan voelen. Ik heb jaren geleden mijn hart omtrent de gevoelens van verlies van familie op slot gedaan en de sleutel weggegooid. Nu is het tijd om te gaan zoeken naar mijn verloren sleutel, zodat ik mijn hart voor een groot stuk kan gaan openen. Stel dat ik mijn verloren sleutel vind, ben ik dan sterk genoeg om mijn hart te openen. Of heb ik dan hulp nodig om deze sleutel om te draaien?
Denkbeeldig heb ik mijn sleutel gevonden. Ik heb de verloren sleutel altijd bij mij gedragen. De sleutel lag onder mijn kussen. Wat was ik veel met mijn adoptie bezig, in mijn hoofd en in mijn dromen. Hoe mijn adoptieverhaal is gegaan. Ik heb mijn adoptieverhaal klein gehouden, omdat ik in mijn omgeving niet iemand kon vinden die echt naar mijn verhaal wilde luisteren. Ik voelde mij niet gehoord en droeg de pijn alleen. Hoe kan ik dan het verdrietige meisje in mij troosten. Het meisje dat na zoveel jaren in mij is gebleven. Om nog sterker in mijn schoenen te staan, moet ik dit meisje in mij gaan vinden. Ik heb dit op een gegeven moment gedaan. Ik was alleen en sloot mijn ogen. Ik ging in gedachten terug naar mijn innerlijke meisje. Het duurde even, tot ik bij haar kwam. Ik voelde het verdrietige meisje weer. Pijn kwam in mij naar boven. Hoe kan ik het meisje troosten? Ik omarmde mezelf en sprak tegen mijn innerlijke meisje, dat ik mag huilen en dat ik nu volwassen genoeg ben om dit meisje te troosten. Tranen stroomde over mijn wangen op dat moment. Op een gegeven moment stopte mijn tranen en het verdriet was er voor een deel uit. Ik deed mijn ogen weer open en keek in de spiegel naar mezelf. Wat luchtte dit op. Na zoveel jaren liet ik eindelijk een stuk verdriet achter. Ik kon nu een stap vooruit zetten. Alleen mezelf troosten is natuurlijk niet voldoende. Hoe ga ik verder? Hoe kan ik mijn hart openen?
Ik werd op een ochtend wakker en ik dacht bij mezelf: ik ga nu mijn denkbeeldige sleutel onder mijn kussen vandaan halen. Het voelde spannend. Zal ik iemand vragen die er bij is. Nee, dit moet ik alleen gaan doen. Ik verzamelde alle moed bij elkaar en sprak tegen mezelf: “Ik kan het en ik ga de verlies sleutel pakken”. Mijn hand beefde op het moment dat ik mijn hand onder mijn kussen deed, om te zoeken naar mijn sleutel. Waarom beefde mijn hand op dit moment? Niet alleen mijn hand beefde, ook mijn hart klopte wat harder. “Oké” sprak ik tegen mezelf “even rustig aan”. Ik ademde diep in en uit. Dit doe ik een paar keer. Ik verzamelde moed bij elkaar. Uiteindelijk had ik de sleutel gevonden. Ik legde de sleutel tegen mijn hart. Ja, daar moet ik zijn.
Mijn hart moet, en mag, na jaren eindelijk geopend worden. Misschien komt er niet alleen pijn uit, maar ook mooie dingen. Als ik dit nu opschrijf, dan besef ik dat er iets moois uit gaat komen. Namelijk, door het loslaten van pijn krijg ik vrijheid daar voor terug.
Als ik dit goed wil omschrijven, dan denk ik aan het verhaal van Aladdin, waar de geest uit de lamp werd bevrijd. Wat was de geest toen blij. Met de blijdschap van de geest in gedachten was ik oprecht nieuwsgierig om mijn hart te gaan openen. Ik had het innerlijke meisje al getroost. Het meisje mag nu symbolisch bevrijd worden, net als de geest uit de lamp. Ik pak de sleutel niet meer bevend, maar resoluut in mijn hand en steek de sleutel symbolisch in mijn hart. Zonder na te denken draai ik de sleutel om en doe ik mijn hart open. Wat kwam er veel uit mijn hart, als eerste kwam het kleine meisje aangelopen. Ze komt naar mij toe. Ik sloeg mijn armen om haar heen en zij sloeg haar armen om mij heen. Ik moest hurken, want ze was klein gebleven. Zo hebben we een tijdje gestaan. Het voelde goed aan. Er ontstond rust in mij. We gingen met elkaar praten. Ze legde uit hoe het was gegaan. Ze vertelde met zoveel liefde over deze tijd. Er was niet alleen verdriet in de eerste vijf jaren. Het meisje kon met veel enthousiasme vertellen over wat ze allemaal heeft meegemaakt in haar jonge jaren. Ik luisterde aandachtig naar het meisje in mezelf. Ze zei: “Ik ben blij dat je mij eindelijk, na jaren hebt bevrijd”. Het opgesloten zitten vond ze niet fijn, ze zei: “ik wil graag bij je zijn”. Ik laat haar nu eindelijk toe en we kunnen nu nog een mooie band samen opbouwen. Geen afstand meer. Wat voelt dit goed.
Door dit symbolisch te verwoorden, kan ik beter mijn trauma verwerken. Ik wil geen medicijnen om mijn gevoelens te onderdrukken. Dan vlakken mijn gevoelens af. Ik was hier 100% bij, met het openen van mijn hart. Om terug te komen op wat ik eerder zei, dat ik 95% in mijn hoofd zat met mijn gevoelens. Ik zit nu op 50% in mijn hoofd en 50% in mijn hart. Er is eindelijk evenwicht gekomen, wat betreft de verwerking van mijn adoptie. Ik loop naar de keuken en ik maak warme chocolademelk met slagroom. De chocola zorgt voor verhoging van serotonine in mijn hersenen, waardoor ik mij nog prettiger voel. Ik voel nu een euforie en kracht, doordat ik in balans ben gekomen met mijn gedachten en hart. Mijn innerlijke meisje hoeft niet meer achter te blijven. Symbolisch loopt ze naast mij. We gaan de toekomst vanaf nu samen tegemoet. We staan op het strand en kijken over het water, heel ver weg. Mijn verlies voelde heel ver weg, maar door deze ontmoeting is mijn verlies niet meer ver weg. Het verlies blijft, maar ik heb er iets voor terug gekregen. Onvoorwaardelijke liefde voor mezelf. Ik laat het nu toe, dat ik er mag zijn en ik voel mij niet meer het kleine meisje. Door het innerlijke meisje te combineren met de volwassen vrouw die ik nu ben. Ik ga vanaf nu nog meer genieten van mijn leven!